اینجا تهران است. تهران، دزاشیب. متری ۶۰۰۰۰۰۰ تومان. صفرها رادوباره بشمارید. دقیقا ۶ تا.

اینجا هم تهران است. گیرم چند کیلومتر پائین تر. در واقع آژانس املاکی نیست که پول بدهی و سند بزنی. هر کسی زودتر برسد صاحبخانه است.

این همه تفاوت آدم را به سرگیجه می اندازد. دراین شهر کثیف، پسری برای تامین مخارج عروسی کلیه می فروشد و پسر دیگری عروسش را با بالون به خانه می برد.

بــازهم برده

اول سلام

از اینکه مدتی نبودم و نتونستم سر شما رو درد بیارم معذرت می خوام!

علتش هم از عنوان پست معلومه دیگه . بعله. ما هم خانه بدوشیم و گرفتار اسباب کشی و

باقی قضایا. تا بیای پول پیش  خونه رو جور کنی و با صاحبخونه چانه زنی کنی یه عمر طول

می کشه. الان هم تازه جا افتادیم و کام ... ببخشید یارانه رو ... نه نشد... رایانه رو . .. تازه

همین امشب آتیش کردم.

می خواستم درباره نمایشگاه کتاب بنویسم و اینکه امسال زیاد جالب نبود دیدم خوب نبوده

دیگه ... اینکه نوشتن نداره. گفتم پس یه خورده از احوالات خودم بنویسم که این هم زنده تره

و هم وقت و پست رو باهم پر می کنه. خانم نیکو هم ظاهرا وقت ندارن. شاید هم این رسم

وب شده که یکی در میون بپستیم ! ( ادبیات رو زیر سوال بردم با این فعل عتیقه !! )

حالا هم بیشتر از این نمی وراجم و توجهتان را می جلبم ( دیگه شورشو در آوردم با این فعلیدنم

دیگه . یکی نیست بگه نکن حبیب . خیلی خطرناکه حبیب !!‌ ) به غزل مرثیه ای که پارسال

همین موقع در بحبوحه اسباب کشی در وصف الحال حضرت خودمان سرودیم...

باقی بقایتان. بخوانید و بگریید بر ما اجاره نشینان خوش نشین !!

دولت هم که قربونش برم اینقدر وعده وعید داد که این مسکن ها هم چسبیدن به سقف.

راستی به نظر شما سقف به مسکن می چسبه یا مسکن به سقف. ناراحت نباشین . این

جفنگیات اثرات خانه بدوشیه. ما خانه بدوشان دل آرام نداریم آخه !!

ما خانه بدوشان دل آرام نداریم

                                                سیمرغ سعادت به سر بام نداریم

جان یکسره زین خانه به آن خانه کشانیم

                                                جز روز سیه زین همه فرجام نداریم

مستیم از این باده سرگشتگی اما

                                                جز خون دل و اشک در این جام نداریم

کشک است همه زندگی خانه بدوشی

                                                کاری به جز این سایش مادام نداریم

دی آمد و خرداد برفت و شده آبان

                                                جز گیجی از این گردش ایام نداریم

یک وعده نهار است ترید و کمکی آب

                                                صبحانه نخوردیم ولی شام نداریم

در سفرة همسایه ما مرغ و فسنجان

                                                ما هیچ نه از پخته و از خام نداریم

کاشانه ما لانه موش است که در آن

                                                  جایی به دراز آمدن پام !!! نداریم

ترسم که کنم دعوتِ‌ مهمان عزیزی

                                                      جایی به پذیرایی اقوام نداریم

گردیده گرفتار توهم ز رهی پوچ

                                              هر کس که کند فکر که ما وام نداریم

چشمم نخورد آب از این چرخ ستمگر

                                                امّید بر این خون دل ـ آشام نداریم

آغوش گشایم به رخ مرگ که دیگر

                                                بر زندگی بیهُده ابرام نداریم