رمضان، ماه خدا و علی (ع) گرامی باد

 21 شهریور 87  - شماره بعدی: 4 مهر 87

در این شماره می خوانید:

          ـ نسیم شمال

                                · سرمقاله : جوانترین همشهری !

                                · شیپورچی: رمضان است ...

                                · چهرة هفته: رضا عطاران

                ـ پی نوشت

                                · مطلب ویژه: به مناسبت 19 شهریور 1324 هـ . ق

                                                    انتشار اولین شماره «نسیم شمال»

                                                    توسط سید اشرف الدین گیلانی:

                                                     نسیم از زبان نسیم !

· سرمقاله

جوانترین همشهری !

تا حالا شده فکر کنید یک چیزی در زندگیتان کم است و ندانید که چیست؟ 

احساس کنید دلتان هوس «یک چیزی» کرده که تا حالا نداشته و باز هم هرچه به ذهنتان فشار می آورید پی به ماهیت وجودیش نبرید!؟ فلسفه بافی نمی کنم. به هر حال هر کسی علایقی دارد و همیشه سعی می کند آنها را پیگیری کند. مانند یک آدم گیج جلوی دکه روزنامه فروشی می ایستادم و سری به علامت حسرت تکان می دادم و پز روشنفکری به خودم می گرفتم که: واحسرتا ، وا مجله ها !! از دست رفتیم، نابود شدیم. چقدر جدول حل کنیم. چقدر جیک و پوک زندگی خواننده ها و بازیگرها را بخوانیم. چقدر عکسهای مکش مرگ ما روی جلد مجلات ببینیم. خسته شدیم دیگر! که یک دفعه به قول خودم(!) : «در بین رنگ زرد تمامی دکه ها» چشمم به جمالش روشن شد. چیزی که تا الآن یک لحظه هم همدیگر را تنها نگذاشته ایم. خب! سابقه «همشهری» خوانی داشتم. کتابهای «همشهری» را هم پنج شنبه ها پیگیری می کردم. اما  مانده بودم  چرا تا به  حال  این  لوگوی  قرمز  رنگ    را  جلوی  لوگوی  آشنای ندیده بودم. مانند کسی که بخواهد دست به یک بخت آزمایی بزند و بلیتی برای برنده شدن بخرد یک عدد شماره سه رقمی خریدم. نمی گویم به خانه نرسیده همه را خواندم، که خالی بندی محض است! ولی تا رسیدن به خانه همه صفحاتش را ورق زدم. به خودم بد وبیراه و به مجله «تا حالا کجا بودی؟» می گفتم. خلاصه اینکه برای من دوران قرون وسطای بدون مجله دیگر به سر آمده بود و در رنسانس زندگی ام می توانستم ساعات در آستانه تلف شدگی عمرم را همشهری جوانی پر کنم. به هر حال بلیتم برده بود و هر شنبه هم جزو برندگان بودم! تا همین الآن که دست به سینه روبروی شما در مرغزار (!) وبلاگ نشسته ام و گل از گلم شکفته است. حالا هم مثل اون آگهی که هر روز توی مترو و تلویزیون روی اعصاب آدم رژه می رود و می گوید « به شما هم توصیه می کنم استفاده کنید » من هم به شما توصیه می کنم از این « حلوای تن تنانی » بخورید که تا نخورید مطمئنم که ندانید!

            ارادتمند ـ رضا حبیب اله (نسیم شمال)