بدون اینکه به حوادث اخیر و درستی و نادرستی آن بپردازم مستقیما خاطره ای از شب ششم محرم برایتان ذکر می کنم تا دریابید هتک حرمت چیست؟ 

شب ششم محرم که به شب حضرت قاسم (ع) معروف است و رسم است هیات ها روضه آن حضرت را می خوانند به دعوت یکی از دوستان به مجلسی رفتم که اتفاقا توسط جمعی از معتقدین به نظام فعلی و متعصبان حال حاضر اداره می شود که عکس آقایان را بر فراز منبر امام حسین(ع) نصب میکنند. الغرض، به خاطر اینکه مجلس سیدالشهدا (ع) بود و مسائل شخصی و حتی اعتقادی – سیاسی خودم در آن راهی نداشت دعوت را پذیرفتم و علی رغم میل باطنی ام به آن هیات رفتم. اما در بدو ورود با صحنه ای مواجه شدم که پاهایم را سست کرد. سفره عقدی عریض و طویل شامل موارد زیر چیده شده بود:

ظرفی تزیین شده با روبان قرمز پر از انار سرخ

سبد بزرگی از میوه شامل موز و میوه های فصل

ظرف بزرگی محتوی حنا و تزیین شده به نام قاسم و فاطمه

ظرفی پر از گل که معمولا سر سفره عقد برای قرار دادن حلقه ازدواج می گذارند

و...

و مواردی که از گفتنشان نیز شرم دارم. همچنین در و دیوار سیاه پوش حسینیه چنان تزیینی با کاغذهای رنگی و گل داشت که من حتی در مراسم عقد خودم هم چنین چیزی ندیده بودم! به هر حال با چشمانی گرد شده همه اینها را دیدم و سری برای دوست فوق الذکرم تکان دادم و در گوشه ای نشستم. نه . اشتباه نکنید. فکر نکنید تا به حال هیات نرفته ام و نمی دانم که بعضی جاها یعنی بیشتر جاها روضه عروسی حضرت قاسم (ع) را می خوانند و این انحراف بزرگ را هر ساله نیز مطرح می کنند. دیده بودم . اما این دیگر نوبری بود که تازه ادامه هم دارد. برای پرهیز از اطاله کلام به همین مقدار کفایت می کنم که هنگام سینه زنی برادران محترم پس از اینکه مقداری رقص پا رفتند و گرم شدند شروع کردند در شب ششم ماه محرم، در ایام سوگواری حضرت حسین (ع) دست زدن و کل کشیدن ( یا همان لی لی ... لی لی  خودمان!) فقط کم بود که رقصیدن آغاز کرده و با نوای مداحی امروزی که کسی می خواند و کسی دوپس دوپس می کند مجلس را به فضایی شاد برای تمددد اعصاب در ایام عزاداری تبدیل کنند. بگذریم. الان که دارم می نویسم دست و پایم می لرزد و زبانم بند آمده است.

حال شما به قضاوت بنشینید. هتک حرمت به چه می گویند.

این بهانه ای که در پست قبلی گفتم روز به روز دارد بزرگتر می شود.

آنها که تاب شنیدن شعار یا حسین میر حسین ما را که بیش از 6 ماه است داریم فریاد می کشیم، نداشتند و دیدند ( البته به زعم نا بخرد خودشان ) که امام حسین (ع) را داریم، خواستند با این حرکت شنیع صدا و سیمای از خدا بی خبر این حربه مذهبی و اعتقادی ما را ( باز هم به زعم دون و حقیر خودشان) از دستمان بیرون بیاورند. اما مگر حسین (ع) به کف و سوت مونتاژ شده و تصاویر تدوین شده و هدف دار اینان تحقیر می شود؟ زهی خیال باطل. مگر روز عاشورا آن قوم ظالم که الان هم نمونه اش بر ما حاکم است، توانستند خونش را پایمال کنند.

به خدا این همان قرآن بر نیزه هاست، منتها از نوع قانونی  و دولتی اش!

سبز باشید