گردبادی تیره ، بر صحرا گذشت
عمر ِ ما بود اینکه بی پروا گذشت
گل ، فروبارید و دستان گوی ِ باغ
پرفشان ، با نای ِ پرغوغا گذشت
دیده ، خواب آلود ِ صد افسانه شد
شهسوار از دیده ، برق آسا گذشت !
" توبه " از " زندان ِ حسرت " در گریخت
کار ِ مار ، از دست ِ مار افسا گذشت
من ، جوانی را ندیدم روی و موی
کان عروس ، از چشم ِ نابینا گذشت !
راز ِ عشق ، از سینه بیرون شد به ناز
کم کمک ، چون بوسه بر لبها گذشت
چون سواری ، کز غبار آید برون
بخت ِ زرین نعل ِ آتش پا گذشت !
جام ِ می ، بر دست ِ لرزان در شکست
راز ِ پیر ، از دیده ِ برنا گذشت !
خویشتن داری به غم ، بیهوده شد
تا سرشک از چشم ِ خون پالا گذشت
دل نهادن بر پشیمانی چه سود ؟
کان پشیمان سوز ِ مهرافزا گذشت
نازنینا ! سرگرانی تا بچند ؟
تا بجنبی ، روزگار از ما گذشت
سایه ، بر دامان ِ مغرب پا کشید
آفتاب ، از سینه ی صحرا گذشت
تا تو پل ها بندی از فرزانگی
این دل ِ دیوانه ، از دریا گذشت
بوسه ای بر بخش و جانی تازه کن
کآتشت از لعل ِ آتش زا گذشت
بر تو نیز ای جان  نبخشد روزگار
بنگر آن چینی ، که بر سیما گذشت
حود گرفتم ، روزکی چند این شکنج
زیر ِ آن معجون ِ چهراندا گذشت !
یا هزاران رازت از بیداد ِ عمر
در نگارین جامه ، ناپیدا گذشت !
مرگت ، آخِر در کشد زین پرده نیز
وای از آن زیبا ، که نازیبا گذشت
تا درین شش روزه ، ما را مهلتی است
خوش نباشد ، از دل ِ شیدا گذشت
داد ِ خود بستان و ، داد ِ من ببخش
ای که عمرت جمله در سودا گذشت !
گر در آغوشم فشاری تنگ تنگ
گویم امروزت ، به از فردا گذشت
ای خوش آن دانا ، که در پایان ِ راه
خند خندان ، با دل ِ رسوا گذشت
چون فریدون ،از سیه چشمان ِ مست
کام ِ دل بگرفت و از دنیا گذشت